வினை

வலிக்காமல் பிரிந்த முள்ளுக்கும் சொல்லத்தானே வேண்டும் நன்றி

காத்திருத்தல்

கனன்று பொதிந்த

எண்ணங்களின் எச்சங்கள்

உறைந்து உறங்குகின்றன

உன்

மயிரிழை தீண்டல்

குழலுதிர் ஒற்றைப்பூ

மணம்சுமந்த சேலைநுனி

பெருநெருப்பு

மூட்டிவிடும் சாத்தியத்துடன் 

நுண்புலன்

மேசை நுனியை

எதற்காகவோ

பற்றிக் காத்திருக்கும்

உன் விரல்களை

பார்க்கிறேன்

உன் விரல்களன்றி

வேறெதுவுமற்ற

பார்வைக்கோணத்தில்

உன் முகம் சிந்தும்

புன்னகையை

உணர்கிறேன்

நீ-நான்

படியில்

தவறி விழவிருந்த

என்னை இழுத்து நிறுத்திய

உன்னில் நான்

என்னில் நீ

கற்பிதம்

உன்

கொள்கைகள வேறு

என்

சித்தாந்தன்களோ வேறு

பகிருமனைத்திலும்

தேவையில்லை

இணக்கம் என்பதில்

இணக்கம் உண்டு

நம்மிடம்

துணை

இருள்கவிந்து

இலைவழி சொட்டும்

முன்பனிக்கால மரத்தினடியில் நாம்

உறக்கம் குலைக்கும்

உன் குழறல் பேச்சு கேட்டு

அனைத்து செல்வேன்

உணவை சூடு செய்து

மேசையில்

எதிரெதிர் அமர்ந்து

கண்கள் பார்த்து உண்போம்

விடியும் நாளை

நினைக்க மறுத்து

நர்த்தகி

நாட்டிய நாடகம்

காணக் கிளம்புகிறோம்

மெல்லிய இசை

கசியுமுன்

படுக்கைஅறையில்

நீ

உடைமாற்றும் வைபவம்

நடந்தேறுகிறது

நளினங்களின் ஈர்ப்பில்

பார்த்திருக்கிறேன்

அழகும் ஆளுமையும்

மிளிரும்

அசைவுகளின் முடிவில்

கரமொதுக்கி

நீ சிரிக்கிறாய்

'நர்த்தகி நீ' என்கிறேன்